Personeelsadvies Nieuws

2/8/2016 - Hoe vaak heb jij je (carnavals)masker op?

Het grote feest in het Zuiden is al een paar dagen aan de gang. Velen van ons 'gaan helemaal los' met Carnaval. Half Limburg en Brabant ligt stil, velen gaan op in het feestgedruis en ook op andere plekken in het land wordt het uitbundig gevierd.

De een trekt een 'boerenkiel' aan en vindt het dan al weer best, de ander dost zich heel uitgebreid uit, met ieder jaar weer wat nieuws. In Limburg besteden ze veelal heel veel werk aan het schminken, wat vaak de meest mooie creaties als resultaat heeft. Je herkent de mensen (met een beetje pech) helemaal niet meer.
En volgens mij is dat ook een beetje de oorsprong, afhankelijk van de stroming die je aanhangt. Je (gezicht) maskeren, onherkenbaar zijn, opgaan in de anonimiteit en een geweldig feestje vieren (van oorsprong een eetfestijn, maar ik kan me niet aan het idee onttrekken dat drankjes meer de boventoon voeren dan dat eten dat doet).

Maar dat masker, om anoniem te zijn met carnaval, hebben sommige mensen heel vaak op. Want hoe moeilijk is dat ook, altijd jezelf zijn, altijd open kaart spelen, altijd zeggen hoe het precies zit, hoe het met je gaat, welke dingen er spelen? Ik denk dat iedereen er wel eens voor kiest om iets niet te vertellen / delen. Of op de vraag 'hoe gaat het met je?', maar gewoon het antwoord 'goed' te geven, ook al is het echt niet allemaal zo heel goed.

Het is dus niet erg om dat masker te hebben. Om het jezelf af en toe net wat makkelijker te maken. Maar wat nu als je masker de overhand neemt? Als je eigenlijk nooit meer jezelf kunt zijn, omdat er vanalles speelt wat je lastig vindt? Dan kan dat zomaar problematisch gaan worden. Je kunt er erg veel last van hebben of krijgen en ook steeds verder verstrikt raken in een spinnen-web waarin je helemaal niet terecht wilt komen.

Maar ja, wat dan? Meestal zien mensen niet zo 123 een uitweg. En dat snap ik ook, ik denk dat iedereen het wel kan snappen en dat menigeen daarnaast ook weet hoe het voelt.
Het meest belangrijke, in zo'n situatie? Iemand in vertrouwen nemen en delen wat je dwars zit. Is dat makkelijk? Nee, maar het is wel de sleutel tot het vinden van een oplossing. Want eigenlijk zijn er altijd wel stappen te bedenken om je iets meer de goede kant in te krijgen. Lost dat alles meteen op? Nee, zeker niet. Maar met babystapjes de goede richting in, kun je uiteindelijk ook komen waar je wilt zijn.
We hebben alleen vaak de neiging om meteen met reuzenstappen ergens te willen belanden. Maar hoe reeel is dat?

En dat 'iemand in vertrouwen nemen', dat lucht vaak ook gigantisch op en geeft je daarmee zelf al weer net wat ruimte om alles op een andere manier te bekijken.
Maar ja, wie neem je dan in vertrouwen? Tja, dat verschilt per persoon. Spelen er zaken op het werk? Dan kun je naar je leidinggevende, hrm, de bedrijfsarts, of een collega waar je goed contact mee hebt. Kies in ieder geval iemand waar je je prettig bij voelt. Want het is vaak al lastig genoeg. Privé dingen? Dan kan een vriend(in) uitkomst bieden, maar soms ook de buurvrouw. Anders je huisarts, een psycholoog, een coach... eigenlijk opties genoeg.

Met als belangrijkste punt: zorg er voor dat je je zo goed mogelijk op je gemakt voelt. Dus ga je naar de huisarts en heb je die klik niet, zoek dan verder naar iemand waarbij je je wel op je gemakt voelt.

En uiteraard, loop je vast op je werk, dan kan een coachings-traject via HRQ Personeelsadvies wellicht uitkomst bieden. Maar dat is niet waarom ik dit stuk geschreven heb.
Ik hoop gewoon dat iedereen die met dingen zit, de stap durft te zetten naar wat ondersteuning. Zodat wellicht uitzichtloze situaties niet leiden tot nog meer ongewenste situaties, maar naar weer een lichtpuntje aan het einde van een tunnel of tunneltje.

Afbeeldingsresultaat voor light at the end of the tunnel quotes funny

Terug naar de nieuwsberichten